'Vrede is een werkwoord': burgemeester Blom onderstreept dit tijdens de herdenkingen in Nunspeet

Mensen die zijn weggevoerd, gestorven zijn, zich verzetten, die zwegen en leden. Aan hen wordt gedacht op 4 mei. Slachtoffers van oorlog en geweld. 

Voorleeskampioen Eléonore Strengholt uit Nunspeet las een toepasselijk gedicht voor tijdens de herdenking, geschreven samen met haar ouders: 

Vlak vóór de stilte
Ik leef niet in oorlog en geweld.
Ik ken geen angst voor bommen en soldaten,
of voor verraders die hun land verraden.
Ik zag nooit een mens door oorlog geveld.
Ik heb geen vriend verloren.
Ik ben daarna geboren.
En toch sta ik hier straks stil.

De lucht is gewoon blauw.
Iemand fietst voorbij met muziek in zijn oren.
Een hond blaft, een deur slaat dicht.

Alles lijkt normaal 
en ik vraag me af
of het toen ook zo gewoon begon.
Ik weet uit verhalen die mij zijn verteld
hoe mensen hun huis moesten verlaten,
hoe ze lang in kampen zaten,
vergezeld door wanhoop en verdriet.

Ik heb de honger niet gekend,
de kille, grauwe dagen niet gezien,
maar de foto’s wel…
Huizen zonder ramen.

Straten zonder stemmen.
Rijen witte kruisen
die nooit meer naar huis gaan.
Ik weet dat velen spoorloos zijn verdwenen.
Ze zaten in het verzet of waren joods.

Niemand weet waar of hoe ze stierven.
Alleen dat ze nooit meer thuiskwamen.
Ik probeer een kind van toen te bedenken.

Misschien houdt zij van voetbal,
vergeet ze haar huiswerk,
of moppert ze om regen op haar verjaardag.
Misschien lijkt ze wel op mij.
En dat vind ik het engst.

Want oorlog zit niet alleen in boeken.
Het glipt tussen nieuws en filmpjes door,
bevindt zich achter schermen
die ik elke dag aanraak.

Ergens rent nu ook een kind,
maar niet omdat zijn moeder roept dat het eten klaar is.

Ergens klinkt een sirene
in plaats van een schoolbel.

Over een uur worden we stil.
Samen. Twee minuten lang.
Misschien is herdenken zeggen:
we zijn jullie niet vergeten.

Misschien is herdenken beloven:
dat wij vanaf vandaag beter voor elkaar zorgen.
We moeten wel blijven stilstaan
bij degenen die sneuvelden.

De oorlog is voorbij —
maar door hun offers is ons leven vrij.
En straks, als de stilte valt,
denk ik aan hen.