Vandaag hoopt deze molenaar in opleiding anderen te inspireren

In de molen kijken bezoekers hun ogen uit terwijl Hermen en zijn collega’s passievol over de werking van De Duif vertellen. Vandaag, tijdens Nationale Molendag, extra bijzonder: het waait hard genoeg om de molen aan het werk te zien. Maar het waait niet hard genoeg om graan te malen, dus zijn ze bezig met builen. “De gemalen tarwe doen we er in, daar halen we het bloem uit, waardoor er griesmeel en zemelen overblijven. Dat halen we er allemaal uit om te gebruiken voor de pannenkoekenmix.”

Die pannenkoekenmix is hét product dat veel wordt verkocht in het molenwinkeltje. “Ze zijn ook gewoon erg lekker”, lacht Hermen. Op de achtergrond klinkt het kloppende geluid van het builen en draaien de wieken in de zon. Precies dit is hetgeen dat Hermen naar de molen trok: “Ik geef veel om de oudheid, hoe de molen in elkaar zit en hoe die draait.” Door zijn vrijwilligerswerk bij activiteiten van Stichting Vrienden van Molen De Duif kwam hij terecht in de molen.

Daar is het gaan kriebelen om zelf molenaar te worden. Nu, anderhalf jaar later, is hij bijna klaar voor het examen. Naast theorie moet hij daar praktijkuren voor draaien: “Het leukste vind ik het draaien met de molen zelf. Maar vorige week tijdens de Lentemarkt had ik vierhonderd man boven staan en hen enthousiasmeren maakt mij ook blij.”

Toen waren er wat enthousiastelingen, maar er is iets wat mensen vaak tegenhoudt. “Je moet ook de zeilen op de wieken leggen en daarvoor moet je de hoogte in. De wieken zijn ongeveer twaalf meter hoog en daar krijgen mensen het vaak wel warm van”, lacht Hermen. Zelf heeft Hermen geen last van hoogtevrees. Hij hoopt vooral nog vaak wat meters omhoog te mogen klimmen.