De winter is in volle gang, maar van sneeuw en ijs was geen sprake. Wel van wind en regen, alsof het drijfnatte najaar nog niet genoeg was… Wanneer de wind zich op 3 februari ontwikkelt tot een noordwesterstorm, en het ook nog springtij wordt, is het hek van de dam. Of beter gezegd: dan is er geen houden meer aan voor de verwaarloosde dijken. De grootste natuurramp van de negentiende eeuw in Nederland wordt een feit…
Vergeten Watersnoodramp van 1825
In de jaren voorafgaand aan de stormvloed waren veel overheidsmiddelen besteed aan andere zaken dan onderhoud van dijken. Herstel van de economie en directe armoedebestrijding hadden, zo kort na de Napoleontische oorlogen, die tot 1814 geduurd hadden, nog prioriteit.
In de weken voorafgaand aan de stormvloed had het extreem veel geregend. Eind november 1824 was er ook al een zware storm geweest. Sommige dijken waren doorweekt geraakt en konden tegen de extra belasting door deze nieuwe storm geen stand meer houden. Ten tijde van het passeren van de storm was het volle maan en dus hadden de zeedijken ook nog te maken met springvloed. Dit leidde tot ‘De Vergeten Watersnood van 1825’, zoals de ramp nu vaak wordt aangeduid.
Weetje: In Friesland hebben zondagavond ruim 200 kerken en klokkenstoelen om 20.00 uur hun klokken 18 minuten en 25 seconden laten horen, om net als in 1825 de mensen te waarschuwen voor het naderende water.