De broodbakker   

zijn geestesoog ziet in de nacht

geploegde akkers opengaan en

schuchter uit de kluiten gewassen

tarwe trots de weg omhoog zoeken

hoe heerlijk verwachtingsvol

de wuivende halmen te strelen

te zien: het gaat op dorsen aan

hij werkt voor dag en dauw

alleen de vogels liggen voor

op de zang van rijzend deeg

de reuk van gemalen graan

houdt aan totdat de oven opent

en het bakkershart verwarmt

met de geur van glanzend hete

ruggen die hij verwelkomt als schakel

in ’t gebed om dagelijks brood

van een afhankelijk mens waarvoor

jonkers, kroesen en schulden werken

hun onvermoeide inzet geeft

volkoren voldoening door spelt

meergranen, rogge of rozijnen

wie zo de volksmond voedt

heeft een bevoorrecht ambacht

wie weet van verre hongersnood

eet hier genadebrood

©Ton van Leijen