Maar afgelopen zaterdag was het anders. De plek naast de supermarkt was leeg. Geen viskar, geen Nico. We dachten zelfs dat we te vroeg waren of misschien te laat. Een voorbijganger merkte onze verwarring op. "Hij is op vakantie," zei hij, naar Verweggistan. Verweggistan? Dat klonk wel heel exotisch. Toen ik Nico later appte vroeg ik hem "Heb jij meerdere banen?" Hij schreef van niet en een beetje zon kan geen kwaad, en gelijk heeft hij.

Sinds wij in de paarden zijn gaan werken, is onze routine veranderd. Zaterdagen bij de viskar zijn verleden tijd, maar het gemis van die momenten is gebleven. De geur van kibbeling, de smaak van een haring met uitjes, en bovenal de betrouwbare gesprekken, het was iets wat altijd bij de viskraam hoorde. Gelukkig is Nico op 8 februari weer terug. Dan staan we er weer, helaas eenmalig, als vanouds klaar voor mijn harinkje. Misschien met een nieuw verhaal, en hij zelf ook weer helemaal nieuw net als zijn haring.

In het leven zijn er momenten van verandering, maar de dingen die echt belangrijk voor je zijn, komen altijd weer terug. Zoals de viskraam van Nico, die net als de goede herinneringen, altijd weer op je blijven wachten. Het is een herinnering dat zelfs als het even anders is, je altijd weer iets hebt om naar uit te kijken hebt.