Column 'Een kwestie van kijken'
Er was een tijd waarin je ’s ochtends niet wist hoe je eruitzag. Onvoorstelbaar, toch? Zo’n 150 jaar geleden was de spiegel nog geen vanzelfsprekend onderdeel van het dagelijks leven. Je zag jezelf hooguit in een raam, een plas water of een spiegel die zo duur was dat je er waarschijnlijk liever vanaf bleef. Toen kwam de spiegel. En daarmee een merkwaardige ontdekking: we konden onszelf zien. Sindsdien zijn we er niet meer mee opgehouden.
De bril kwam. Eerst om beter te kunnen zien, later vooral om er beter uit te zien. De kapper werd van noodzakelijk kwaad een industrie. Tanden moesten niet alleen functioneren, maar ook recht en wit zijn. Kleding werd geen bescherming meer tegen kou, maar een verklaring van wie je bent.
En inmiddels hebben we crèmes tegen rimpels die ontstaan doordat we ons druk maken over rimpels. De ironie is prachtig. Want hoe meer mogelijkheden we kregen om ons uiterlijk te verbeteren, hoe kritischer we naar onszelf zijn gaan kijken.
De spiegel werd langzaam van hulpmiddel een beoordelaar. Een haar verkeerd. Een tand scheef. Een rimpel erbij. Even de buik inhouden.
En tegenwoordig zit er ook nog een spiegel in onze telefoon, die we vervolgens bewerken voordat we hem aan anderen laten zien. We zijn misschien nog nooit zo bezig geweest met schoonheid als nu. En toch lijkt het alsof we steeds minder weten wat schoonheid eigenlijk is. Want schoonheid zit niet alleen in een glad gezicht of een perfect gebit. Soms zit ze juist in iets wat niet klopt. In een lach die te hard is. In grijze haren. In een gezicht waaraan je kunt zien dat er geleefd is.
Misschien is dat wel wat de spiegel ons in 150 jaar heeft geleerd en afgeleerd. Kijk gerust naar jezelf, maar geloof niet alles wat je ziet.
💬 Mail ons!
Heb jij een tip of opmerking? Mail naar [email protected] of bel: 0341-798298.