Zuchtend reed ik verder. Nog een rondje dan maar. In de verte zag ik een oudere man moeizaam naar zijn auto schuifelen, duidelijk klaar om te vertrekken. Ik zette mijn knipperlicht aan en wachtte geduldig. Maar nog voor de man goed en wel had ingestapt, kwam er een andere auto aan, die zonder aarzelen voor mijn neus de vrijkomende plek inpikte. De bestuurder keek me niet eens aan.

Ik voelde een golf van irritatie opkomen. Hoe moeilijk kon het zijn om elkaar een beetje ruimte en respect te geven? Was geduld echt zo'n zeldzame eigenschap geworden?

Uiteindelijk vond ik een plekje, een paar straten verderop. Terwijl ik naar het centrum liep, zag ik een oude buurvrouw van vroeger worstelen met zware boodschappentassen. Ik versnelde mijn pas en hielp haar de laatste meters naar de auto. Ze keek me dankbaar aan en glimlachte. Op dat moment besefte ik dat kleine gebaren het verschil kunnen maken.

Soms krijg je niet wat je wilt, maar kun je wel geven wat een ander nodig heeft.