Ze roept: "Die merrie kan naar paddock drie!" Ik zeg: "Welke is paddock drie ook alweer?" Ze zegt niks. Ze wijst. Ik sjouw. Zij regelt ondertussen drie telefoontjes, een logboek en een Shetlander met smetplekken.

De paarden kennen haar beter dan ik soms. Ze hinniken als ze eraan komt, en ik zweer: eentje heeft ooit instemmend geknikt toen ze me weer eens aan het werk zette. Want hoewel zij de manager is, het brein, de paardenfluisteraar, ben ik inmiddels gepromoveerd tot hoofd van de shovels, assistent voermeester en semi-ervaren mestdeskundige.

Toch zou ik het niet anders willen. Er is iets bijzonders aan dit leven tussen hoefgetrappel, zonsondergangen en zuchtende vakantievaders die denken dat een pony zich laat overtuigen met een appel en een aai. Het is hard werken, zeker. Maar het is echt. Geen kantoortuinen, geen targets. Gewoon stro in je sokken en tevreden paarden in de paddocks buiten.

En mijn vrouw? Die doet het met een glimlach en een clipboard.