Voordat de officiële opening van de expositie is vertelt Gonny over hoe textiel haar vanaf kind af aan al heeft geboeid. “Ik ben eigenlijk altijd al met textiel bezig geweest. Niet door mijn moeder, maar textiel heeft mij altijd getrokken. Textiel was voor de eeuwwisseling not done, het was een ambacht. Zo’n beetje rond die tijd heeft textiel een volwaardige vorm van kunst gekregen.” Textiel wordt hedendaags als volwaardig gezien en ook in musea tentoongesteld. “Ik ben daar heel blij om, dat vind ik echt heel fijn”, vertelt Gonny. In haar werken gebruikt Gonny als basis aardetinten. “Dat is mijn manier van werken, hoewel, je zult mij niet snel iets blauws zien maken. Hoe dat komt weet ik niet, maar dat is een gevoel. Terwijl ik wel in bijna al mijn werken blauw heb zitten, dat is als het ware mijn signatuur.”

“Het zijn stukjes van mijzelf die ik afsta”

Het maken van kunst is iets prachtigs en is een lang proces voor beide exposanten. Patricia vertelt dat ze soms een halfjaar bezig is met een werk en Gonny raakt snel gehecht aan een kunstwerk. “Ik ga eerst in gesprek met het onderwerp”, ze loopt naar een kunstwerk van een zwerver en vertelt verder, “ik ging met hem in gesprek en verzamelde informatie en stukken tekst.” Voor sommige mensen is het ‘maar een doek’, maar voor Gonny is het een stukje van zichzelf. “Ik visualiseer het altijd. Door er mee aan de slag te gaan begint het verhaal voor mij te leven. Als ik het dan afsta is dat wel lastig, maar ik weet dat het goed is om te doen”, vertelt ze.