In de Tweede Wereldoorlog zaten steeds hier tachtig tot honderd mensen tegelijk, veelal Joden, verborgen voor de Duitse bezetter. Veel Nunspeetse inwoners riskeerden hun leven om deze mensen veiligheid te bieden, maar ook van voedsel te voorzien. Het Verscholen Dorp is nooit verraden geweest, maar bij toeval ontdekt. Acht Joodse gevangenen zijn hierbij om het leven gebracht, de rest wist te ontkomen.

Veel kinderen bezoeken de herdenking, uit Vierhouten en Nunspeet, maar ook uit de rest van Nederland. Hun ouders laten desgevraagd weten dit verhaal te willen doorgeven, met hetzelfde doel dat Van Hemmen al benoemde: ‘opdat wij niet vergeten’. ‘Vrijheid deel je met elkaar’ is het thema van het Nationaal Comité 4 en 5 mei. Op een plaats als deze besef je pas goed hoe kwetsbaar deze vrijheid is.

De herdenking wordt voortgezet bij het monument voor de acht vermoorde Joden aan de Tongerenseweg. Zij zijn in 1944 ongeveer op de plaats van het monument in het bos gefusilleerd, de jongste van hen nog maar zes jaar oud. Van Hemmen noemt de namen van de acht personen. Want alleen als je hun namen noemt, worden zij niet vergeten.

Een gedicht van Marius Schouten, geschreven in 1994, toen de moeder van het vermoorde jongetje Johnny nog bij de herdenking aanwezig was, wordt voorgelezen door de dochter van Marius. De Kaddisj werd voorheen gelezen door Ze’ev Bar, oud-bewoner van het Verscholen dorp. Maar aangezien hij twee jaar geleden is overleden, wordt de Kaddisj nu gelezen door Samuel. En zo wordt het stokje doorgegeven.